Black overlay

Telefonisch bestellen

Graag telefonisch producten bestellen?

088 - 572 05 72 

Op werkdagen van 8.00 tot 19.45 uur, op zaterdag van 11.00 tot 16.30 uur

Klantenservice

Wilt u contact met onze klantenservice?

088 - 572 02 02 

Op werkdagen van 8.00 tot 19.45 uur, op zaterdag van 11.00 tot 16.30 uur

Klantenservice@nrcwebwinkel.nl

What happened to my buildings

Hilde de Haan, Hilde de Haan, Jolanda Keesom

Besproken in NRC
3

Schrijf een recensie

Bindwijze: Paperback / softback
 49,95
Levertijd: 1-3 werkdagen
Verzendkosten: € 1,95 per bestelling

Besproken in NRC

Een moedige tocht langs fouten, gebreken en desillusies
Bernard Hulsman

Een moedige tocht langs fouten, gebreken en desillusies | 21 apr. 2017

3

Veel hedendaagse architecten zijn dol op glas. Je zou zeggen dat dit een erfenis is van de oude modernisten die droomden van een glazen architectuur. Maar volgens de (architectuur)journalisten Hilde de Haan en Jolanda Keesom is de reden dat ‘glas staat voor transparantie, de meest gebruikte metafoor voor betrouwbaarheid van de laatste decennia’. Behalve voor de vogels en mensen die er tegenaan botsen, is glas louter genieten, schrijven ze in een van hun langere artikelen in What Happened To My Buildings. Met Marlies Rohmer leren van 30 jaar architectuur. ‘Je hebt een prachtig uitzicht, kunt volgen wat er buiten gebeurt en profiteert optimaal van het daglicht. Bovendien kun je de hele wereld laten zien wat je doet of wat je biedt.’

Toch hebben bijna alle bewoners van de serre-woningen in Lelystad de geheel glazen gevels ‘dichtgezet’, zo ontdekte architecte Marlies Rohmer tijdens haar tocht langs de woningen, scholen en sport- en cultuurcentra die ze sinds de jaren tachtig heeft gebouwd in heel Nederland. ‘Voor bewoners van kleine woningen waar elke vierkante centimeter wordt benut, zijn zulke markante grote glazen puien niet praktisch’, is haar commentaar in What Happened To My Buildings, het met veel foto’s geïllustreerde verslag van een tocht langs haar gebouwen. Vreemd genoeg is haar conclusie niet dat ze bij kleine woningen voortaan dus beter kan afzien van het overvloedig gebruik van glas, maar dat ‘zonwering in het ontwerp moet worden geïntegreerd’, zodat de gevel niet wordt ontsierd door een ratjetoe van voorzieningen om het warme zonlicht buiten te houden.

Bestelbus

Vijf jaar geleden kocht Rohmer een bestelbus met het opschrift what happened to.. om van tijd tot tijd naar haar gebouwen te rijden om te zien hoe ze er bij staan en van de gebruikers te horen hoe het is om erin te wonen en te werken. Het was een bijzondere onderneming: meestal kijken architecten niet om naar hun verleden en werpen ze zich op hun volgende schepping, nadat ze hun zojuist voltooide gebouwen, het liefst zonder mensen, hebben laten fotograferen, zodat ze eeuwig glanzend voortleven in tijdschriften en jaarboeken.

De bezoeken aan haar oude gebouwen brachten tal van tekortkomingen aan het licht, die in korte commentaren zijn verwoord. Soms gaat het om constructies en materialen, zoals de verlijmde vurenhouten kozijnen in de serre-woningen die na vijftien jaar verrot bleken, en de doorzichtige daglichtkoepel in de Spectrumschool in Den Haag die zorgt voor een ‘enorme warmtelast’. Soms zijn het de ideeën van de architect of van de opdrachtgever die niet goed hebben uitgepakt. Zo blijken de bewoners van een bakstenen woningblok in de Transvaalbuurt in Den Haag geen behoefte te hebben aan het ‘verandagevoel’ dat Rohmer hun huizen had geprobeerd te geven met onder meer nissen bij de voordeur. Bij De Vijverschool in de Haagse vinexwijk Wateringse Veld was het idee om het basketbalveld op het dak van het gebouw buiten schooluren open te stellen voor buurtbewoners niet vruchtbaar: rondom de school bleek een groot hek geplaatst.

Rohmer verdient bewondering om haar moed om de confrontatie met haar oude werk aan te gaan. Maar het meeste commentaar op haar gebouwen levert ze zelf waarbij ze het soms niet kan laten om de gebreken of veranderingen te vergoelijken. ‘Het hek schept ook nieuwe kansen voor gebruik, omdat het beheer eenvoudiger is’, zegt ze bijvoorbeeld over de afsluiting van De Vijver. En als Smarties, de studentenflat met de veelkleurige pixelgevels in Utrecht, ronduit een ‘desillusie’ wordt genoemd, wil je daar meer over horen dan de vaststelling dat haar ideaal om ruimtes te creëren voor ‘spannende’ ontmoetingen tussen de bewoners niet is verwezenlijkt door de veiligheidseisen die tegenwoordig worden gesteld aan studentenhuisvesting. Ook over het moskeeverzamelgebouw De Verbinding in Amsterdam-Oost wil je na de opmerking dat dit een ‘hoofdpijndossier’ was voor de gemeente, meer weten dan de opmerking dat er bedrog is gepleegd om bouwsubsidies te krijgen. Zo blijft Rohmer in What Happened To My Buildings toch te veel de slager die haar eigen vlees keurt.

Productinformatie

For English see below

Wat doe je als architect wanneer je vak lijkt te zijn afgeschaft en je weleens wilt weten wat er deugt van wat je hebt gebouwd? Marlies Rohmer koopt een busje, plakt er in koeienletters 'What happened to?' op en rijdt langs 25 gebouwen waarvan ze ooit grote verwachtingen had. Ze spreekt uitgebreid met de opdrachtgevers, bewoners en gebruikers. Dat resulteert in een soms ontroerende, vaak hilarische en altijd leerzame ontdekkingstocht naar wat werkelijk telt in de architectuur.

Hilde de Haan en Jolanda Keesom plaatsen deze lessen in een breder kader van bouwen, wonen en sleutelen aan steden. Bij concrete voorbeelden uit het onderzoek van Rohmer stellen zij vragen die iedereen aangaan: wat maakt het uit hoe een architect inspeelt op de omgeving, welke gevelmaterialen die kiest, hoeveel aandacht de buitenruimte krijgt of hoe het interieur wordt ingedeeld? En welke rol speelt de regelgeving?

--

What do you do as an architect when it is as if your profession has been abolished and you would like to know whether what you have built is actually any good? Marlies Rohmer bought a van, pasted big
letters saying 'What Happened To?' on it and revisited 25 buildings of which she once had great expectations. She talked with commissioners, residents and users. This resulted in a sometimes moving, often hilarious and always informative exploration of what really counts in architecture.

Hilde de Haan and Jolanda Keesom put these lessons into the broader context of building, residing in and working on cities. The concrete examples from Rohmer's study caused them to ask questions that concern everyone: What does it matter how the architect responds to the environment, which façade materials they choose, how much attention they give the outdoor space or how they arrange the interior? And what part do rules and regulations play?

Productkenmerken

ISBN 9789462083356
Auteur Hilde de Haan, Hilde de Haan, Jolanda Keesom
Uitgever nai010 uitgevers/publishers
Datum uitgave 20161010
Lengte (in mm) 286
Breedte (in mm) 225
Dikte (in mm) 19
Aantal pagina's 304

Recensie van klanten

Schrijf uw eigen recensie

U recenseert: What happened to my buildings

  •  
    1 ster
    2 sterren
    3 sterren
    4 sterren
    5 sterren
    Beoordeling

* Vereiste velden