En het sneeuwde in Rome

Stefan van Dierendonck
20,99
Op voorraad
SKU
9789400400603
Besproken in NRC
Bindwijze: Paperback / softback
Levertijd 1-2 werkdagen Verzendkosten € 2,95
  • Gratis binnen 14 dagen te retourneren
  • Veilige en makkelijke betaalopties
  • Aangesloten bij Thuiswinkel Waarborg
  • Makkelijk bestellen zonder account
Afbeelding vergroten
Productomschrijving
Een zinderende roman van de auteur van En het regende brood Een jonge priester vertrekt naar Rome voor een studieopdracht van zijn bisschop. Zijn mentor kijkt niet naar hem om en dus moet hij zelf zijn weg vinden in een stad vol verleidingen. Maar dan is daar zijn docente Italiaans. Zij leert hem een nieuwe taal en laat hem kennismaken met de muziek, de schoonheid, het leven. Er opent zich een wereld die tot dan toe voor hem verborgen is gebleven. En dan is niets meer zeker. Dan blijkt alles mogelijk. Deze onontkoombare liefdesgeschiedenis laat zich lezen als een moderne bildungsroman, een overdonderende zoektocht naar betekenis.
Meer informatie
Auteur(s)Stefan van Dierendonck
ISBN9789400400603
BindwijzePaperback / softback
Aantal pagina's272
Datum van verschijning20170307
NRC Recensie4 ballen
Breedte135 mm
Hoogte215 mm
Dikte20 mm
NRC boeken recensie

De schrijver met misschien wel de meest zwartgallige reputatie van de Nederlandse literatuur liet zich in een vraaggesprek met een tijdschrift eens doodleuk ontvallen dat hij het heerlijk vond om er te zijn. Het was alleen zaak, zo legde hij uit, om dat leven op schrift zo hard mogelijk in de soep te laten lopen.

Of het allemaal levensgenieters zijn is maar de vraag, maar in aangepaste vorm zie je dat procedé van de levensvergalling bij bijna elke schrijver terug. En al eeuwenlang: eerst introduceer je een personage op zo’n doortrapte manier dat de lezer hem aan het hart drukt (of tenminste begrijpt) en daarna duw je hem zonder blikken of blozen voor een – ik noem maar wat – toevallig passerende maïskneuzer. De horror! Een andere schrijver vertrouwde ooit zijn enige schrijfwet aan mij toe: in een verhaal moest iets verkéérd gaan.

Om de eenvoudige reden dat het anders niet werkt. Stel je het tegenovergestelde maar eens voor: personage is eerst stokongelukkig, maar slaagt er steeds beter in om gelukkig te worden. Einde verhaal. Zoiets pikt niemand! Terwijl er toch echt zat mensen zijn, in het echte leven, die hun aanwezigheid met een toenemend genoegen ervaren.

Geluk of hoop laat zich prima verpesten op papier, maar vangen laat het zich maar moeilijk. Heel soms lukt het ineens. Zoals bij Stefan van Dierendonck (1972), die in zijn tweede roman het verhaal vertelt van een priester in opleiding die eind jaren negentig in nota bene Rome van zijn geloof valt. ‘Worstelt’ hij er mee, zoals het in christelijke kringen vaak heet? Niet bepaald. Al in de eerste hoofdstukken, als de jongen nog maar net in de eeuwige stad is gearriveerd, is de toon lyrisch en baldadig – een toon die parallel loopt met de opgewekte gemoedstoestand van de priester. De stad past hem als een handschoen, zo blijkt, hij wentelt zich er in rond alsof hij nooit iets anders deed dan flaneren en (heel goede) kopjes koffie drinken. De bevrijding is compleet met de introductie van Arianna, een uit een film van Fellini weggelopen schone.

Dat zij zijn taaldocente is, die hem laat toetreden tot het Italiaans, is geen toeval. Wat Van Dierendonck expliciet duidelijk maakt is dat het voor een groot deel de taal – of beter, een taal – is die de perceptie vormt. Met het onder de knie krijgen van het Italiaans gaat de jonge priester Rome ook daadwerkelijk in de goede woorden ‘zien’: de gebouwen, de cultuur, ze openen zich voor hem omdat hij eerst via de taal een stap in hún richting zette.

Iets wonderlijks

Naast een tintelende roman is En het sneeuwde in Rome dus óók meteen een pleidooi voor het leren van vreemde talen. Als Arianna belt lezen we: ‘Met mijn hoofd in het kussen, mijn linkerhand aan mijn oor en mijn rechterhand op mijn naakte dijbeen lag ik te luisteren naar haar stem. Als je de taal niet helemaal machtig bent, gebeurt er iets wonderlijks met je geest. Dan voel je de nieuwe verbindingen in je hoofd als groeipijn, zoals na een heftige work-out met gewichten; dan voel je het bloed pompen naar lichaamsdelen die voorheen te rusten lagen, die eens kalm en vredig vegeteerden, maar nu tot leven komen. Het groeide in mijn hoofd; iets groeide er in mijn hoofd, en het was geen tumor.’

Wat knap dat Van Dierendonck, die met zijn debuut En het regende brood (2013) destijds al meteen op de longlist van de Libris Literatuurprijs belandde, zo’n blijmoedig sentiment heeft weten te pakken zonder nostalgisch of sentimenteel te worden. Een andere keer hanteert hij een licht-vileine ironie om het ‘vrome poppenspel’ vaarwel te zeggen. ‘Het urbi et orbi zou die avond niet klinken, en dat was prima. Ik knikte enkel, zoals ik als kind had geleerd van mijn oma, bij het voorbijgaan van elke kerk of kapel. Een simpele hoofdknik naar de Verborgen Heer, die alles ziet en die nooit te beroerd is om even onmerkbaar terug te knikken. Groetjes stuurde ik op Hem af. De groeten.’

Bestanden bij dit product
Inkijkexemplaar.pdf (80.36 kB)
Back to top