Ordesa

Manuel Vilas
22,50
Op voorraad
SKU
9789463810203
Besproken in NRC
Bindwijze: Paperback / softback
Voor 23:00 besteld, morgen in huis Verzendkosten € 2,95
  • Gratis binnen 14 dagen te retourneren
  • Veilige en makkelijke betaalopties
  • Aangesloten bij Thuiswinkel Waarborg
  • Makkelijk bestellen zonder account
Afbeelding vergroten
Productomschrijving

Een man staat op een kruispunt in zijn leven. Wanneer allebei zijn ouders overleden zijn, ervaart hij de totale zinloosheid van het bestaan. Zijn huwelijk is gestrand, zijn gezin heeft hij verloren, zijn verleden is weggevaagd. Hij wordt beheerst door een gevoel van gemis en verlatenheid en denkt terug aan Ordesa, de plaats waar hij geboren is en zijn ouders overleden zijn, de plaats waar zijn vader zoveel van hield. Hij haalt herinneringen op aan zijn jeugd, zijn ouders en andere familieleden en vertelt over zijn latere leven: zijn twee zoons, zijn carrière, zijn drankzucht en zijn mislukte huwelijk.
Deze persoonlijke familiekroniek speelt zich af tegen het decor van een vermolmd Spanje van de afgelopen decennia, waarmee het verhaal ook een meeslepende kroniek van het moderne Spanje is.
Vilas overpeinst, mijmert en verhaalt, met een grote dosis verbeeldingskracht, over dat wat ons kwetsbaar maakt. Zijn stem is vertrouwd en uitzonderlijk, naïef en wijs, intiem en groots.

Meer informatie
Auteur(s)Manuel Vilas
ISBN9789463810203
BindwijzePaperback / softback
Aantal pagina's384
Datum van verschijning20201027
NRC Recensie4 ballen
Breedte141 mm
Hoogte210 mm
Dikte32 mm
NRC boeken recensie

Alleen in de hitte van de bergen was het feest

Manuel Vilas In zijn grote roman, in vijftien talen vertaald, laat deze Spaanse schrijver, dichter en essayist je tollen in een labyrint van gedachten, herinneringen, spijt, verdriet, verlies, rouw en nooit gestelde vragen.

Afscheid nemen vormt het belangrijkste deel van je leven. Vaarwel zeggen aan je jeugd, je ouders, je vroegere leven, toen je je nog van geen enkel naderend afscheid bewust was – dat is wellicht de kern van Ordesa, de grote roman van de Spaanse schrijver, dichter en essayist Manuel Vilas (1962). Spanje liep weg met de roman die in zo’n 15 talen werd vertaald, herdruk op herdruk kreeg, in Italië en Frankrijk bekroond werd. De tijd nodigt uit tot reflectie, en dat mag een paar honderd bladzijden duren.

In Ordesa zitten we in het hoofd van de verteller, net als Vilas geboren in Barbastro, in de noordoostelijke Spaanse provincie Huesca. Daar tollen, in 157 korte hoofdstukken, gedachten rond, herinneringen, spijt, verdriet, verlies, rouw, nooit gestelde vragen. Vilas’ stijl is hoekig, afgemeten, soms rauw, maar ook altijd meanderend, zoekend en aarzelend, vol aforismen. De verteller was twintig jaar leraar, is gescheiden en ziet zijn twee zoons maar zelden. Van een plot is geen sprake, de geboden informatie is fragmentarisch, de verteller doet geen moeite je bij de les te houden, je raakt soms geïrriteerd door de herhalingen – en toch lees je door.

Je wilt weten waar die obsessie met het verleden vandaan komt en die adoratie voor die ouders die de verteller een bizarre, weinig liefdevolle jeugd hebben bezorgd. Je wilt weten hoe het leven was onder (de nadagen van) Franco, je wilt horen hoe zijn vader, een handelsreiziger, er maar nauwelijks in slaagde de armoede verre van zich te houden. En wat te denken van zijn moeder, ‘een verwoestende orkaan’?

Waanzin
Voor zijn vader koestert de verteller een onvoorwaardelijke liefde. Meer dan veertig jaar hebben ze samen televisie gekeken. Hij was ‘het meest verlegen, raadselachtige, zwijgzame en elegante wezen dat ik heb gekend’. En dat kennen is relatief. ‘Door me niet te vertellen wie hij was, smeedde mijn vader dit boek.’ Met het stijgen der jaren realiseert hij zich dat alles wat zijn vader is overkomen, ‘met metronomische precisie’ doorwerkt in zijn leven. Hij leeft net als hij ‘in een Spaans labyrint’, en ze hebben allebei ‘geen toegang tot geluk, er was en er is iets waardoor alles misloopt’.

Op die mildheid kan zijn moeder niet rekenen: ‘Mijn moeder was vijftig jaar wanbeleid. Ze leefde in verwarring, in waanzin, al wist ze dat niet, ze was een historische herrieschopster.’ En Spanje? ‘Het heeft mijn ouders niks gegeven.’ Dat van Franco noch de monarchie. ‘Als we naar het buitenland gaan, lijken we vriendelijke mensen, maar onderling steken we elkaar een mes tussen de ribben.’ Zo blijven de herinneringen, observaties en raadsels elkaar opvolgen en weeft Vilas een scherp persoonlijk portret van Spanje. Het leven van het gezin zit achteraf gezien vol strijd, onbegrip, stilte, vol paradoxen en tegenstellingen. Geen wonder: ‘het heden waarin ieder mens leeft, verandert het verleden immers in een raadsel’. Alleen de herinnering aan Ordesa brengt verlichting. Daar gingen ze ooit, in een zomer, toen hij zeven was, naartoe. Daar kregen ze een lekke band. Maar wat een ‘heilzaam feest’ was het om in de hitte de bergen in te gaan. In Ordesa ‘sterft de waanzin van het leven ten overstaan van de pracht van de bergen, de bomen en de rivier’. De natuur brengt troost, bij welk afscheid dan ook.

2021-01-29 Margot Dijkgraaf

Back to top