Voor Fokke Sierksma, gedurende bijna vier decennia een spraakmakende intellectueel van Friese herkomst, was er maar één groot thema: de antropologie, de onbekende mens, ook de tegen zichzelf verdeelde mens. Hij baseerde zijn veelomvattend oeuvre op tal van disciplines, vooral de culturele antropologie en de dieptepsychologie; hij trok zich van grenzen tussen disciplines niets aan en wilde niets liever dan bruggen bouwen tussen wetenschapsdisciplines. Hij deed dat op een bezeten wijze. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij op verschillende manieren betrokken bij het verzet, onder meer bij de ‘Luisterpost’. Deze verzetsgroep luisterde aan het eind van de oorlog vanuit boekhandel Wielenga de Duitse Sicherheitsdienst (SD) in Leeuwarden af. Sierksma is in zijn mensvisie sterk beïnvloed door deze riskante periode. Deze biografie beschrijft niet alleen Fokke Sierksma’s levensloop, maar ook diens grote oeuvre dat zich beweegt op vele terreinen, van de Friese en Nederlandse literatuur (van Obe Postma, Douwe Tamminga en Anne Wadman tot en met Gerrit Achterberg, Jacques Bloem en Adriaan Roland Holst), oorlog en verzet, acculturatie, ongelijkheid der seksen, religieuze projectie, mode en kleding, schilderkunst, cultuurkritiek, mystiek, tot en met de cultuur van Tibet. Hij dankt zijn reputatie vooral aan het feit dat hij als essayist een geniaal stilist was. Van 1953 tot aan zijn dood in 1977 leidde Sierksma, onkerkelijk als hij was, lange tijd een geïsoleerd bestaan aan de Faculteit der Godgeleerdheid van de Leidse universiteit. Pas in de laatste jaren werd hij hoogleraar.