Sfeervolle maanlandschappen, angstaanjagende branden, levendige avondfeesten – in de zeventiende eeuw ontdekten Nederlandse kunstenaars de nacht als onderwerp. In dit rijk geïllustreerde boek wordt dit genre voor het eerst in het licht gezet. Een reeks kunsthistorische essays over het leven na zonsondergang, en de aantrekkingskracht ervan op makers als Rembrandt, Aert van der Neer en Gesina Terborch: allesbehalve slaapverwekkend. Zeventiende-eeuwse Hollandse kunstenaars waren zeker niet nachtblind. Sommige specialiseerden zich zelfs in de nacht als onderwerp – toen iets volledig nieuws. Hun nachtelijke schilderijen, prenten en tekeningen hebben een unieke sfeer en schoonheid, heel iets anders dan die van de dag. Ze bewijzen dat de uren na zonsondergang niet saai of doods of obscuur waren, maar sfeervol, mysterieus en dramatisch. In deze rijk geïllustreerde publicatie, naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in het Dordrechts Museum, staat deze nachtkunst centraal. In een tiental toegankelijke kunsthistorische essays wordt het genre van alle kanten belicht, van het gouden uur tot straatverlichting en van heksensabbats tot schone slapers. Een letterlijk onderbelicht stukje van de zeventiende eeuw.