De overige vier nominaties kan ik ondersteunen. In Wij zijn evenwijdig verkent Maud Vanhauwaert in 184 niet gepagineerde tekstfragmenten hoe de wereld en de mensen daarin zich verhouden. Schijnbaar objectief verwoorden de teksten hoe wankel die verhouding is. Soms zijn de fragmenten te vluchtig om te beklijven, soms zijn ze humoristisch raak. Maar ook dan valt er niet echt te lachen. Vanhauwaert biedt boeiende observaties, maar is uiteindelijk toch vooral afstandelijk. En is deze collectie tekstfragmenten wel poëzie? Voor de VSB-jury duidelijk wel, en ook voor onze zuiderburen, want Wij zijn evenwijdig werd in België bekroond met de Hughes C. Pernathprijs. Maar beste bundel van het jaar?