In De schaduw van Mnemosyne ontmoeten liefde en filosofie elkaar op het scherp van de snede. Tegen het decor van de Gentse universiteit volgt de lezer Emiel, een laatstejaarsstudent filosofie, en Emma, een kosmopolitische kunsthistorica met een verleden dat even rijk als ongrijpbaar is. Wat begint als een intellectuele ontmoeting in de collegebanken, groeit uit tot een intense liefdesrelatie waarin verlangen, denken en herinnering voortdurend met elkaar in botsing komen. Hun gesprekken zijn doordrenkt van Plato, Socrates, Aristoteles, Lacan en Badiou, maar blijven tegelijk diep menselijk: over liefde op het eerste gezicht, over het gemis dat verlangen voedt, over de vraag of we ooit werkelijk één kunnen worden met een ander. Filosofie is hier geen academisch spel, maar een levenshouding, een poging om grip te krijgen op wat ons overkomt wanneer denken niet langer volstaat. Langzaam sluipt er echter een schaduw binnen. Herinneringen die verzwegen werden, banden die sterker blijken dan gedacht, en waarheden die, eenmaal uitgesproken, niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden. Wat als liefde botst met wat maatschappelijk ondenkbaar is?