In 'Een ideaal voor iedereen' wordt de bijzondere geschiedenis beschreven van de Internationale Vereniging Bellamy en het ideaal dat zij nastreefde. Veel van dit door de IVB beleden ideaal was en is van alle tijden en herkenbaar. De IVB kwam op in de crisisjaren 1930 en verzette zich tegen bestaansonzekerheid en ongelijkheid in bezit en kansen. Zij verwierf zich een zekere aanhang, met name in middenklasse milieus. Na de Tweede Wereldoorlog zakte zij langzaam weg in de mist van de geschiedenis. Het ideaal van de IVB was de samenleving die Edward Bellamy eind 19e eeuw had beschreven in zijn roman Looking Backward, 2000-1887. Dit ideaal bood iedereen gelijke rechten, kansen, arbeid en welvaart. Deze nieuwe samenleving was een mengelmoes van christelijke naastenliefde, communistisch aandoende staatsorganisatie en liberale vrijheden. Sociaal-cultureel kende Bellamy’s wereld een sterk burgerlijk karakter, economisch was de nieuwe wereld gebaseerd op uitruil van arbeid en kende deze geen privébezit en geld meer. Ondersteund door nieuwe technologie zou er aldus een mens- en natuurvriendelijke samenleving komen. De ‘Bellamy Staat’ waar de vele Bellamy-activisten de straat voor op gingen, week radicaal af van de bestaande samenleving die gebaseerd was op ‘het winststelsel’ dat leidde tot uitbuiting van mens en natuur. Maar de weg ernaartoe was vooral geleidelijk en bestond alleen uit propaganda, beleefd debat en overtuiging. Praktische politiek en ‘partijpolitiek gedoe’ waren taboe; voor de IVB telde alleen verliggende perspectief. Maar anderen zagen hierin vooral ‘hooggestemde daadloosheid’. 'Een ideaal voor iedereen' biedt reflectie voor wie in geschiedenis en politiek is geïnteresseerd.