- Gratis verzending vanaf €50,-
- Veilige en makkelijke betaalopties
- Aangesloten bij Thuiswinkel Waarborg
- Makkelijk bestellen ook zonder account
- Hilary Mantel
Hoewel de Tweede Wereldoorlog voorbij is, zijn de tijden allesbehalve vredig voor de zeventienjarige Alan. Zijn vader, een ondernemer die ooit het gezin een comfortabel leven kon bieden, heeft nu moeite om eten op tafel te krijgen. Ondertussen kleedt Alan’s moeder zich alsof er veel geld is en besteedt ze al haar tijd aan het vermijden van haar man en het aangaan van liefdesaffaires. En alsof een huishouden dat getroffen wordt door armoede en huwelijksproblemen niet genoeg is, is Alans bohemienzus, Madge, stiekem de duinen in geslopen voor een wellustige ontmoeting met een Duitse krijgsgevangene.
Het enige wat Alan wil is rust – en dat een knap koormeisje genaamd Janet hem opmerkt. Maar hoe meer hij een normaal leven wenst, hoe chaotischer het wordt. Bainbridge roept op gevoelige wijze het groeiende besef van Alan op dat ‘hij alleen maar kon hopen een verlengstuk van zijn ouders te zijn’. Hij bereikt nooit het inzicht van zijn zus Madge dat wat iemand met zijn leven doet ‘nooit belangrijk is voor iemand anders’.
Een rustig leven is zowel een onderhoudend familiedrama als een portret van het leven in de twintigste eeuw.
In de pers:
‘Tegen het einde van de roman vertegenwoordigen ze (Alan en Madge) twee verschillende soorten mensen: degenen die erom geven wat mensen denken, en degenen die dat niet doen. De fictie van Bainbridge dankt zijn blijvende scherpte en vitaliteit aan het feit dat ze altijd tot die laatste categorie behoorde.’
– The Independent
‘Een van de beste romanschrijvers van haar generatie.’
– The Guardian
Beryl Bainbridge (1932-2010) was een Engelse schrijfster uit Liverpool. Ze stond vooral bekend om haar werken van psychologische fictie. Bainbridge won de Whitbread Book Awards voor beste roman in 1977 en 1996; ze werd vijf keer genomineerd voor de Booker Prize. In 2008 stond Bainbridge op de lijst ‘De 50 grootste Britse schrijvers sinds 1945’ van The Times.
Auteur(s) | Beryl Bainbridge |
ISBN | 9789493290372 |
Aantal pagina's | 216 |
Datum van verschijning | 20230505 |
NRC Recensie | 4 ballen |
Breedte | 126 mm |
Hoogte | 201 mm |
Dikte | 20 mm |
De roman begint als volgt: ‘Alan zat in het café van het Lyceum te wachten op zijn zus Madge. Hij had haar vijftien jaar niet gezien en ze was nu al drie kwartier te laat.’ Door het naast elkaars stellen van die twee tijdvakken, vijftien jaar en drie kwartier, krijgt die zin iets onverwacht grappigs, dat kenmerkend zal blijken voor het hele boek. En er wordt meteen iets gezegd over Alan en Madge, zoals uit het vervolg zal blijken.
Voor dat vervolg keren we terug naar de jeugd van Alan en Madge, en het gezin waarin ze opgroeien, in een stadje aan de Engelse westkust. Een normaal gezin is het niet. Nu bestaan er misschien geen normale gezinnen, maar het gezin waarin Alan en Madge opgroeien scoort op de schaal van abnormaliteit boven het gemiddelde. Vader was ooit een succesvol zakenman maar kan nu zijn gezin nog maar nauwelijks onderhouden. Moeder kan moeilijk afscheid nemen van de luxe waaraan ze gewend was en zoekt haar eigen weg. ‘Drie keer was ze voorgoed weggegaan bij vader.’
De eigenlijke hoofdpersoon van Een rustig leven, dat oorspronkelijk in 1976 verscheen, is de zeventienjarige Alan. Hij zoekt zijn toevlucht in de jeugdclub van de kerk en is verliefd op Janet, een meisje dat ‘zelfs zijn kapsel leuk vond’. Zijn twee jaar jongere zus Madge gaat ondertussen haar eigen gang en wordt regelmatig aan het strand gezien met een Duitse krijgsgevangene uit het naburige kamp; de Tweede Wereldoorlog is nog maar net afgelopen.
Dit decor, een kleine kustplaats en een krijgsgevangenenkamp, komt vaker voor in het werk van de Engelse schrijfster Beryl Bainbridge (1932-2010), en het is dan ook het decor waarin ze opgroeide. Als het over Bainbridge gaat, wordt altijd vermeld dat ze vijf keer op de shortlist van de Booker Prize belandde zonder ook maar één keer te winnen. Dat ook ik me hier bij deze traditie aansluit, is alleen maar omdat dit feit hoe dan ook de kwaliteit van haar werk benadrukt.
Gekte onder de oppervlakte
De romans van Bainbridge zijn komisch en beklemmend tegelijk, en door die combinatie ook altijd vervreemdend. Wat dat betreft is ze verwant aan Muriel Spark, al is die doorgaans iets lichter. Bij Bainbridge schuilt er meer gekte onder de oppervlakte – en soms breekt het door die oppervlakte heen.
Alan is ogenschijnlijk het meest normale personage in Een rustig leven. Hij wil niets liever dan een geregeld leven, en het gezin bij elkaar houden. Hij laaft zich aan het gezin van zijn vriendinnetje ‘waar ze gewoon met z’n allen aan de eettafel zaten te praten en ontspannen stiltes lieten vallen als er niets meer te zeggen viel’. Madge reageert juist heel anders op de disfunctionaliteit waarin ze opgroeit: ze doet wat ze wil en neemt haar ouders volstrekt niet serieus.
De roman moet het niet zozeer van het verhaal hebben als wel van de scènes en de dialogen, en de laconieke manier waarop Bainbridge het leven van haar personages beschrijft. Zoals wanneer Alans vriendinnetje voor de eerste keer komt eten. Vader eet ook mee. ‘Voor deze keer had hij zijn gebit ingehouden – hij deed in elk geval wel enige moeite. Meestal stopte hij het in zijn zakdoek aan het begin van een maaltijd.’
Je blijft passages en zinnen aanstrepen in dit boek. Maar het lachen vergaat je ook weer snel, door de ellende en eenzaamheid die door alles heen schemert. Er zit zoveel ongemak in de romans van Bainbridge dat ze haar lezers nooit ontspannen achterover laat leunen. Dat is nu juist de kwaliteit van haar proza.