De wurden binne tagelyk sêft en skerp, rêstich en rûzich. Se nimme de lêzer mei nei mominten fan ferlies en fernijing, fan leafde en leauwen, fan deistige waarmte en djippe refleksje. Dizze bondel is opdroegen oan Sieta, dy’t syn libben yn beweging brocht en mei wa’t er in dream bouwe mei. “Der sil gjin dei begjinne, dat ik net oan har tink,” skriuwt Woudstra — en dy yntimiteit klinkt troch yn elke rigel. Fryske Flarden is in útnoeging om stil te wurden, om te lêzen mei it hert, en om tusken de wurden troch te fielen wat net sein wurdt.