Er bestaat geen twijfel over dat wanneer iemand gekwetst wordt door de liefde of door het leven, wanneer hij onrecht ervaart of wanneer de me-lancholie van eenzaamheid aan zijn deur klopt, zijn ziel dan zwaar wordt van gedachten. Hij voelt de behoefte om te ontsnappen en zoekt de vrij-heid van de zuivere wind en de ochtendgeur van jasmijn. Hij laat zijn verbeelding dwalen naar het verleden; het verleden dat hem nog vreugde biedt. Hij wil het verdriet en de pijn voelen, de vreugde en de zaligheid. Hij zoekt het pad dat naar het licht leidt: de poëzie. Hij schrikt bij de gedachte dat de onverschilligheid hem op een dag de kracht zal ontnemen om op-nieuw de oude vreugde en het oude verdriet te voelen. Hij wil gevoelig en mededogend blijven. Dus nam ik mijn gedachten, mijn gevoeligheden en, door ze te verweven, maakte ik er gedichten van. Ik schreef over mijn filosofie en mijn gevoe-lens. Ik schreef ze voor mijn vrienden en gelijkge-stemden. Ik wilde mezelf niet uitdrukken zonder hen erbij te betrekken; daarom koos ik voor een-voud, de duidelijkheid van taal.