Omstreeks 1600 woonden in Rotterdam Cornelis Cornelisz. en zijn jongere zussen Soetgen en Geertgen. Hij werkte er als timmerman, Soetgen verdiende later in Haarlem als herbergierster de kost en hun halfzus Geertgen runde in haar geboorteplaats een eigen winkel. Opzienbarend? Niet bepaald. Maar het kon in de Nederlandse Republiek snel gaan. Een eeuw later maakte een kleinzoon van de ambachtsman Cornelis Cornelisz., die na zijn verhuizing naar Amsterdam de achternaam Graafland had aangenomen, in die stad deel uit van het machtige burgemeesterscollege. In de achttiende eeuw zouden nog ettelijke leden van de familie Graafland – en vanaf 1764 van de tak Hooft Graafland – bestuursfuncties van betekenis vervullen. Hun opmerkelijke geschiedenis wordt in acht hoofdstukken uit de doeken gedaan. Ieder hoofdstuk telt één hoofdpersoon die een thema belichaamt. Zo handelt het hoofdstuk Koopman over de koopman-bevrachter Cornelis Graafland tegen de achtergrond van de economische bloei van de Nederlandse economie in het tweede en derde kwart van de zeventiende eeuw. De West gaat over Cornelis Graafland Cornelisz., die in de kolonie Suriname als ambtenaar en plantagehouder woonde en werkte. Aan het eind van de zeventiende eeuw behoorden de Graaflanden tot de elite van Amsterdam. Zij wilden de verworvenheden van voorbije generaties – maatschappelijk aanzien, kapitaal – niet teloor laten gaan. Behoud ervan stond voorop en ouders dienden daarvoor zorg te dragen. Dat leidde soms tot een hevig conflict met kinderen, in een enkel geval zelfs met fatale afloop. Deze familiegeschiedenis laat zien dat succes en tegenslag soms heel dicht bij elkaar lagen.