Manuela kookt voor de doden. In de kantine van de voetbalclub snijdt ze broodjes open en schept ze soep voor zalen vol zwarte pakken; de parochie belt haar zodra er iemand dood is. Haar zoon staat naast haar bij de spoelbak, in het schort van zijn moeder, op geen enkel papier.Dan hangt haar pacht ervan af dat de friteuse op zaterdag aangaat, de dag waarop de oude mensen in de hitte doodgaan. En dan staat Khalid bij het doorgeefluik, met een condoleancekaart laag langs zijn been, en vraagt of zij het eten doet als zijn vader gaat.Ze zegt ja voordat ze het heeft uitgerekend. Vanaf dat moment gaat het in die keuken om meer dan een pan die aan of uit moet, en ligt er boven in de bestuurskamer iets onder het kasboek dat niemand haar heeft laten lezen.Dit boek is door AI gegenereerd.